• ZOR TÜRKÜ...

• Bakmak, Görmek ve Düşünmek

• Yazmak Bir Sanat Ama... Trajediye Dönüşmesin

• Bakış açısı

• Küçük Bir Yalan

• Geleceğin Okurları Mavi Bahçe'de Açan Çiçekler

• Patika’nın Sessiz Kahramanı

• Kırık Terazi

• Kalemleri Hatırlamak

• İzmir’in Kalbi Kitaplarla Atmak İsterken…

• Disiplin Akılı Büyütür, Samimiyet Kalpleri Kazanır

• Sosyal Medya ve Gerçekler

• Dilimize Sığınmak

• Beğeni Uğruna Kaybolan Benlik

• Çocuklara Ne Öğretiyoruz? Ne Gösteriyoruz?

• Ucuz “Bedava Basım”, Pahalı Ders

• Kendini Geliştirmek ve Sanatın Gücü”

• Kultur ve sanatta Klasik Masalların Sorumluluğu

• Kadın Yazar Olmak

• Kopya Adımlar

• İhmal, İhtimal, Suistimal

• SANDIK

• Babalar Günü ve farkındalık

• Ne Oluyor Bize?

• Sanatın Kalbi

• Bayram ve Boş Sandalye

• ÇÖMLEKÇİNİN SIRRI

• KİTAPLAR VE YAZŞADER

• Merhaba Anne

• SANAT VE SANATÇI RUHU

• İzkitap Üzerine

• Temsil Etmek ve Liyakat

• "İçimizdeki Çocuk"

• GÖLGEDEKİ FISILTI

• Bayram

• "Olgunlaşan Başak ve Mütevazılığın Gücü''

• 8 Mart ve Biz Kadınlar

• KISSADAN HİSSE

• Yarın

• TECRÜBE

• Son Anneler Günü

• CÜZDAN VE VİCDAN

• Yaz Diyorsun Ama

• HER ŞEYDEN BİRAZ

• SUÇLU KİM

ZOR TÜRKÜ...

ZOR TÜRKÜ...
Adam, kendi yolunda, kendi doğrularıyla yaşadı.
Hep yalnızca kendi sözleriyle türkü söyledi.
Çok kişi yadırgadı onu, çok kişi eleştirdi.
Çünkü onların “düzen” dediği şey; doğrulara değil, eğilenlere kapı açıyordu.
Herkesin söylediği, ezbere dayanan bir ses vardı ortalıkta.
İnsanlar renkten renge girdi.
Güce göre seslerini,
çıkarına göre ezgilerini değiştirdiler.
Dün söylediklerini bugün inkâr etmeyi,
yüze gülüp arkadan iş çevirmeyi benimsediler
ve buna da “uyum” dediler.
Adamdan başka bir tarz,
başka bir türkü beklediler.
Hazır sözlü, hazır alkışlı,
ruhsuz ama geçerli…
O söylemedi.
Sustu.
Sabırla izledi.
Çünkü ona göre türkü;
geçici, duygusuz ve emeksiz yazılmazdı.
Türkü, sahibinden omurga isterdi.
Söylediklerine anlam veremediler.
İlkesini gereksiz buldular.
Susmasını korkaklık sandılar.
Sonra bir yarışma oldu.
Maskeler ilk orada yandı.
Herkes aynı kapıya koşarken,
ezbere bildikleri o acil çıkışta
adam zaten birinciydi.
Ama bu kez kaçmadı.
Ödülünü alırken,
başı yukarıda, omuzları dimdik,
şu cümleyi kurdu:
“Bazı insanlar kazanmak için değil,
insan kalmak için susar.
Susma da bir erdemdir.
Zorla söylenen her türkü,
bir gün boğazda düğümlenir.”
Sibel ATAPEK