Bir gün 4 yaşındaki Efe, markette kırmızı bir oyuncak araba gördü.
Gözleri parladı, hemen annesinin elini çekiştirdi:
“Anneee bunu istiyorum!”
Annesi o gün oyuncak almayacaklarını biliyordu. Sakin bir sesle:
“Bugün oyuncak günü değil canım,” dedi.
İşte o kritik an başladı…
Efe’nin yüzü değişti. Kaşları çatıldı.
Bir anda kendini yere attı, ağlamaya başladı:
“İSTİYORUUUM!!!”
Marketin içindeki bakışlar annenin üzerine döndü.
İşte çoğu ebeveynin zorlandığı o an…
*Ne yapılabilirdi? (Ama yapılmadı)
“Sus lütfen!” diye bağırmak
“Herkes sana bakıyor!” diye utandırmak
“Ağlarsan hiç almam!” diye tehdit etmek
Ama Efe’nin annesi farklı bir yol seçti…
Ne yaptı? (Doğru yaklaşım)
Anne diz çöktü, Efe’nin göz hizasına indi.
Sakin ama net bir sesle konuştu:
“Şu an çok istediğini görüyorum… bu seni üzdü.”
Efe ağlamaya devam etti ama sesi biraz azaldı.
Anlaşıldığını hissetmişti…
Anne devam etti:
“Bu arabayı çok beğendin. Ama bugün oyuncak almayacağız.
İstersen fotoğrafını çekelim, başka bir gün alabiliriz.”
Efe bir süre daha ağladı…
Ama artık yalnız değildi. Annesi onun karşısında değil, yanındaydı.
Bir süre sonra ağlaması durdu.
Annesinin elini tuttu.
Bu hikâyenin bize öğrettiği 5 kritik kural
1. Duyguyu kabul et, davranışı değil
“İstemek normal ama her istediğin olmaz.”
2. Önce bağ, sonra sınır
Çocuk sakinleşmeden mantık işlemez.
3. Göz hizasına in
Fiziksel olarak eğilmek, duygusal olarak yaklaşmaktır.
4. Alternatif sun
“Şimdi değil ama sonra” umudu verir.
5. Sakin kalan kazanır
Ebeveynin duygusu, çocuğun aynasıdır.
Son söz
Çocuklar kriz çıkarmaz…
Duygularını yönetemedikleri için taşırırlar.
Ve o anlarda sizin verdiğiniz tepki,
çocuğun hayat boyu kullanacağı “duygu yönetimi modeline” dönüşür.
English
German
Russian
Arabic