Bazı akşamlar vardır… Güneş ufkun arkasına çekilirken sadece gökyüzü kararmaz. Renkler birer birer silinir; turuncu, kızıl, mor… hepsi geri çekilir. Ve ardından gelen o gri sessizlik, insanın içine de iner.
Şehir aynı şehirdir aslında. Sokaklar yerinde, insanlar yürür, ışıklar yanar. Ama bir şey değişmiştir. İçinde…
Bir zamanlar anlam yüklediğin ne varsa, sanki yerinden sökülmüş gibi. Sesler hâlâ vardır… ama sana ulaşmaz. Kalabalıklar hâlâ vardır…ama sana ait değildir. Ve tam o anda, insanın içinden o cümle geçer:
“Galiba her şey bitti.”
Bu cümle bağırarak gelmez. Sessizdir. Ama kök salar. Bir kapının kapanması gibi değil… üstüne toprak atılmış gibi hissedersin. Ama işte yanılgı tam burada başlar. Çünkü biz, toprağın üstünü sadece örtmek için kullanıldığını sanırız. Oysa toprak… örtmez. Büyütür.
Bir sabah erken saatlerde, henüz kimse uyanmamışken bir tarlaya gittiğini düşün. Toprak nemlidir. Gece boyunca yağan ince yağmur, yüzeyi yumuşatmıştır. Ayak bastığında hafifçe içine gömülürsün. Toprağın kokusu yükselir , o tanıdık, ağır, canlı koku ama baktığında hiçbir şey görmezsin. Ne bir yeşillik, ne bir hareket… Sadece düz bir yüzey. Sanki hiçbir şey yokmuş gibi. Oysa o yüzeyin altında… sessiz bir mücadele vardır. Tohumlar vardır. Karanlığın içinde, tek başına, sıkışmış gibi… Ama aslında tam da olması gereken yerdedir.
Bir tohumun hikâyesini hiç düşündün mü?
Avucunda tuttuğunda sağlamdır. Bütündür. Kendine yeter gibi görünür. Ama olduğu hâliyle kalırsa… asla ağaç olamaz. Toprağa bırakıldığında ise… karanlığa düşer. Üzeri kapanır. Işıkla bağı kesilir. Ve en önemlisi… çatlamaya başlar. İkiye ayrılır. Parçalanır. Eğer o anı bir insan duygusuyla okuyacak olsaydın, şöyle derdin:
“Yok oluyor.”
Ama gerçek bambaşkadır. Dönüşüyordur. Çünkü büyümek, her zaman eklenerek olmaz. Bazen bölünerek, çözülerek, parçalanarak olur. İnsan da böyledir. Bazı dönemler vardır… hayat seni ışığın ortasından alır, görünmeyen bir yere bırakır. İnsanlar uzaklaşır. Anlaşılmadığını hissedersin. Yorulursun. Sorgularsın. Ve en sonunda o cümle gelir:
“Her şey bitti.”
Ama belki de… hiçbir şey bitmiyordur. Sadece ekiliyorsundur. Çünkü hayat bazen seni yükselterek değil… indirerek büyütür. Seni kalabalığın ortasından alır, sessizliğe koyar. Seni görünür olmaktan çıkarır, derine gönderir. Ve sen bunu kayıp sanırsın. Oysa bu bir kayıp değil… yer değişimidir. Yüzeyden derine.
Bir nehir düşün. Yüzeyde akan suyu görürsün. Ama o suyun gücünü belirleyen şey… yüzey değil, derinliktir. Derinleşmeyen nehir taşır. Derinleşen nehir yol açar. İnsan da böyledir. Derine inmeden büyüyemez. İşte o karanlık anlar… o sessiz, kimsenin görmediği, kimsenin alkışlamadığı zamanlar… senin toprağa bırakıldığın anlardır.
Ve toprak… seni saklamak için değil, seni hazırlamak için vardır.
Sorun karanlıkta olmak değil. Sorun, o karanlığa verdiğin isim. “Bitti” dediğinde, kendini kapatırsın.
“Kayboldum” dediğinde, yönünü yitirirsin.
Ama “ekildim” dediğinde… bir ihtimal doğar.
Çünkü ekilen şey, kaybolmaz. Zamanı gelince çıkar. Belki de mesele şu: Hayat seni aşağı çekmiyor. Seni yüzeyden alıp köklerine indiriyor. Çünkü kök salmadan yükselen hiçbir şey… ayakta kalmaz.
O yüzden bir gün kendini karanlığın ortasında bulursan… hemen hüküm verme. Toprağın sessizliğini dinle. İçindeki o görünmeyen hareketi fark et. Ve kendine şunu sor:
“Gerçekten her şey bitti mi… yoksa ben sadece ekildim mi?”
English
German
Russian
Arabic