BU ÇAĞDA BİR TERSLİK VAR 

Dağ ile çayırın, bağ ile nehrin, yer ile yer altının zorla eş tutulduğu, değerlerin altüst olduğu bir zamana ve insanlara denk geldik. Oysa bizim düsturumuz iyilikti: "İyilik yap ki, iyilik göresin," derlerdi. Göremedik, olsun. Biz, "İyilik et, denize at. Balık bilmezse Halik bilir!" sözüne sığındık. Zaten yüreğinde bir nebze güzellik olan için ne kula, ne de balığa ihtiyaç vardı. İyilik, sessiz sedasız yapılmalıydı; böyle gördük, böyle öğrendik.

Fakat gel gör ki, iyilikler, yüzdeki makyaj kadar görselleşti; özünü hiçe sayacak kadar değersizleşti. Öyle ki, gelinen noktada, görsel iyiliğe bile razı gelir olduk.
​Peki, ne oldu bize? Çağ mı bozuldu, insanın özü mü?

​Çağ bozuldu, insan bozuldu, vicdan bozuldu. İyilik, gösterişe, riyaya, menfaate alet edildi. İyilik, bir yalana dönüştü; gerçeği çarpıtan bir araç oldu. Zamanın ruhu değişti, insanlar yalnızlaştı. Öyle ki, sevmek bile karşılık bekler oldu.

​Her köşe başında bir yalan, her alkışta bir menfaat göze çarpıyordu. Eskiden iyilik, yüreğin en mahrem odasında saklanan bir sırken, şimdi dev ekranlarda yayınlanan, beğenilme endişesi taşıyan bir "Performans" haline geldi. Gösteriş, iyiliğin üzerindeki en ağır perde oldu. İyilik yapan, göğsünü gere gere "Bakın, ben yaptım!" diye bağırmazsa, eyleminin bir değeri kalmıyordu sanki

​Ve biz... Biz, o eski düsturun neferleri, köşemize çekilip bu sefil tiyatroyu izlemek zorunda kaldık. Elimizden sadece sessiz bir şahitlik geldi. Hâlâ o denize atılan iyiliğin peşindeyiz. Hâlâ, balığın bilmesine aldırmadan, Halik'ın bilmesine talibiz. Bu, yozlaşmaya karşı ruhumuzun son direnişi, sessizliğin feryadı oldu. Çünkü biliyoruz ki, bir kalp, riyadan arınıp gerçekten bir güzellik yaydığında, o iyiliğin karşılığı ne kameralardır, ne de alkışlar. O karşılık, kaybolmaya yüz tutmuş vicdanın derinliklerinde gizli, bulunmayı bekleyen son umuttur

​Ve biz, o son umudu korumak için, bozuk bir çağın ortasında, gönlümüzdeki fısıltıyla iyilik yapmaya devam edeceğiz.

Seda Özlem Başpınar