KAÇTIKÇA BANA GELİYOR 

Benden kaçıyor... Kim bilir, belki de haklıdır davasında.
​Gönlüm nasır tutmuş, içim kırıklarla dolu bir bahçe. Ben kimseye gül bahçesi vaat etmedim ki! Benim dikenlerim var; bu bahçede dolaşmak her insanın harcı değildir.
​Aşılmaz duvarlarım var, güllerim dikenlidir, koparılmaz. Güzel kokar, evet... Ama yaklaşmaya kimse cesaret edemez.

Benimki yamalı bir yürek; sert ama mert. Bunu da herkes kaldıramaz.
​İşte bu yüzden kaçıyor benden...
​Ama kaçtıkça bana geldiğini, o da biliyor.
​Kaçsın... Varsın gitsin o ipekten yollara, başka sözlere inansın. Oysa ben, bu yamalı yüreğimle dürüst bir yara iziyim, sahte bir tebessüm değil. Gözlerimdeki yorgunluğu, sesimdeki çatlağı saklamadım.
​Ne arıyorsa, bulduğunu sansın başkalarında. Ama bilsin ki, o kaçtığı sarp yamaç, bazen en güvenli limandır. O dikenler, en vefalı dosttur; o duvarlar ise içerideki hazineyi korumak için örülmüştür.

​Ne çıkar?
Yalnızlık benim eski, sadık sevgilimdir zaten. Ben bu kırıklarla yaşamayı öğrendim.
​Oysa o, ne kadar uzağa gitmeye çalışsa da, yolu hep bu yamalı yüreğe çıkıyor. Çünkü ben suskunluğumla çağırırım. Bir kelime etmem, ama içimdeki çatlak ses, onun en gürültülü yankısıdır.

​Kaçtıkça bana geliyor, çünkü ben sahte değilim. Ben gül değilim, dikenim. Ama vefalıyım. Kopmazım. Solmam. Yalnız bırakmam.

​Kaçtıkça bana geliyor, çünkü ben unutmam, iz bırakırım. Yamalı yüreğimle, sessizce dokunurum en derin yerine ve o dokunuş; başka hiçbir sözle silinmez.

​Kaçtıkça bana geliyor, çünkü ben onun en dürüst aynasıyım. Baktığında kendini görür, kaçtığında beni hatırlar. Ben onun inkâr ettiği yarasıyım. Ben onun limanıyım.

​Kaçtıkça bana geliyor, çünkü ben hâlâ buradayım. Duvarlarım yerinde. Dikenlerim keskin. Yüreğim hâlâ yamalı. Ama hâlâ açık ve o bilir: Ne kadar uzağa gitse de, yolu hep bu yamalı yüreğe çıkar.
​Çünkü ben, kaçılan değil, dönülenim.

Seda Özlem Başpınar