Yağmur, Tepeden Tırnağa Islatır

​Bazı karşılaşmalar vardır; ne bir başlangıca benzer ne de bir sona. Sadece bir toz bulutu gibi gelir, ruhun en berrak köşesine konmak isterler.

Kapının ardındaki o devasa kurgudan habersiz, sadece kapı tokmağının sesiyle yetinebileceklerini sanırlar. Oysa bilmezler ki, bazı evlerin içindeki ışık, sadece dışarıdan bakanın gözünü kamaştırmak içindir.

​İnsanlar, birinin hayatına dahil olmayı, bir kitabın sadece kapağına bakmakla bir tutuyorlar artık. Sayfaların arasındaki o keskin kokuyu, mürekkebin eline bulaşma ihtimalini göze almadan, sadece "orada olduğunu" bilmek istiyorlar. Kendi hikâyelerinin eksik kalan yerlerini, başkasının tamlanmış cümleleriyle yamamaya çalışıyorlar. Ama yama, kumaşın asaletini bozar; tutmaz.

​O "belirsizlik" dedikleri sığınak, aslında ruhu rüzgâr geçirenlerin sığındığı bir saçak altıdır. Islanmaktan korkanların, yağmurun bereketini anlaması beklenemez. Bizim dünyamızda ise yağmur, tepeden tırnağa ıslanmaktır.

​Bazen bir kahve fincanının dumanında değil de o fincanın hiç kalkmayacağı masanın vakarında gizlidir gerçek. Hiç kimseden bir şey beklememenin verdiği o uçsuz bucaksız özgürlük, dışarıdan bakıldığında bir "vazgeçiş" sanılabilir. Oysa bu, kendi gökyüzünde kanat çırparken, yerdeki kalabalıklara sadece yukarıdan bakmanın huzurudur.

​Eşiğe kadar gelip de içeri girmeye cesareti olmayan gölgeler, sadece geçip giderler. Ardında ne bir iz bırakırlar ne de bir sızı...
Sadece birer toz bulutu.

Seda Özlem Başpınar