İnsan, hayatı boyunca birçok insanla tanışır. Kimisi birkaç dakika, kimisi birkaç yıl, kimisi ise ömür boyu iz bırakır. Fakat ne gariptir ki en çok da yanımızda olanların kıymetini unutmaya meyilliyiz.
Bir dostun attığı mesajı görmezden geliriz. Her zor günümüzde yanımızda olan insanı sıradanlaştırırız. İhtiyacımız olduğunda arar, işimiz bitince sessizliğe gömülürüz. Sonra bir gün o insan çekip gittiğinde, geriye dönüp "Aslında ne kadar değerliymiş." demeye başlarız. Ama bazı cümleler, zamanında kurulmadığında anlamını yitirir.
Kıymet bilmek, yalnızca teşekkür etmek değildir. Bir insanın varlığını önemsemek, emeğini görmek, zamanına saygı duymak ve yokluğunu beklemeden değerini anlayabilmektir.
Dostluk da böyledir. Gerçek arkadaşlık, sadece güzel günlerde aynı masayı paylaşmak değildir. Asıl dostluk, fırtına çıktığında şemsiyeyi birlikte tutabilmektir. Fakat ne yazık ki bazı insanlar, yağmur diner dinmez şemsiyeyi kimin tuttuğunu unutur.
Hayat bize sürekli bir şey öğretir: Kıymeti en çok kaybedince anlarız. Oysa insanın olgunluğu, kaybetmeden önce değer verebilmesinde saklıdır.
Bazen en büyük kırgınlık, kötü sözlerden değil, unutulmaktan doğar. Bir selamın eksikliği, bir telefonun çalmaması ya da yalnızca "Nasılsın?" sorusunun sorulmaması bile insanın yüreğinde derin izler bırakabilir. Çünkü ihmal, çoğu zaman açık bir düşmanlıktan daha fazla can yakar.
Kimse kusursuz değildir. Hepimiz hata yaparız. Fakat ilişkileri ayakta tutan şey kusursuzluk değil, karşılıklı emek ve vefadır. Vefa, bugünlerde belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz ama en az gösterdiğimiz değerdir.
Unutmayalım ki insanlar, kendilerine değer verildiğini hissettikleri yerde kalırlar. Sürekli görmezden gelinen, emeği yok sayılan ya da yalnızca ihtiyaç duyulduğunda hatırlanan bir dostluk, zamanla yük olmaya başlar. Ve hiçbir dostluk, tek taraflı çabayla sonsuza kadar yaşayamaz.
Bugün çevrenize bir bakın. Sizi gerçekten seven, zor gününüzde yanınızda olan, sevincinizi paylaşan insanlar kimler? Onların kıymetini, hayat onları sizden almadan önce bilin. Çünkü bazı kapılar sessizce kapanır; ardından ne kadar seslenseniz de açılmaz.
Hayat, bize yeni insanlar tanıyabilir. Ama her insanın bıraktığı iz aynı değildir. Kıymet bilen insanlar çoğaldıkça dostluk güçlenir, dostluk güçlendikçe hayat güzelleşir. Geriye dönüp pişmanlık yaşamamak için, sevdiklerimizi kaybetmeden önce onlara hak ettikleri değeri vermeyi öğrenmeliyiz.
Çünkü hayatın en acı cümlesi şudur: "Keşke değerini zamanında bilseydim."
English
German
Russian
Arabic