| Merkez Bankası Döviz Kuru | |||
| ALIŞ | SATIŞ | ||
| USD | 50,4028 | 50,4936 | |
| EURO | 55,2974 | 55,3970 | |
| Bugün: | 663 |
| Dün: | 560 |
| Toplam: | 94964 |
PAYIMIZA DÜŞEN
Kalemin gücü, yaşattığımız değerlerde saklıdır.
İnsan olmak; düşünebilen, hissedebilen ve başkasının varlığını kendi varlığı kadar önemseyebilen bir erdeme sahip olmaktır. Kendimiz için istediğimiz iyiliği başkasından esirgememek, kendi hakkımızı savunurken başkasının hakkını görmezden gelmemek gerekir. Ne var ki çoğu zaman işimize geldiğinde empati kurar, çıkarlarımız söz konusu olduğunda ise başkasının penceresini görmezden geliriz. Oysa insan olmanın ölçüsü, değerlerimizi koşullara ve menfaatlerimize göre değiştirmemektir.
Her insanın hayat sınavı, yaşanmışlıkları kadar farklıdır. Kimi sevgiyi görmeden büyür, kimi baskı ve beklentiler arasında kendi benliğini bulmaya çalışır. Kiminin sevgi anlayışı eksiktir, kiminin güven duygusu yaralıdır. Bu nedenle aynı olay, iki insanda bambaşka duygular ve tepkiler oluşturabilir. Her insanın içinde, dışarıdan görünmeyen bir mücadele vardır. Bir davranışı yargılamadan önce ardındaki hikâyeyi merak etmek, empati kurmanın ilk adımıdır. Geçmişimiz her davranışımızı haklı çıkarmaz; ancak insanı anlamadan hüküm vermek de adil değildir.
İşte tam bu noktada yazarların, şairlerin ve sanat dünyasında yer alan herkesin sorumluluğu büyür. Çünkü topluma ayna tutan insan, önce kendi aynasına bakabilmelidir.
Sevgiyi yazıyorsak bir çocuğun gözlerinin içine bakabilmeli, merhameti anlatıyorsak yanı başımızdaki insanın çaresizliğini görebilmeli, adaleti savunuyorsak çıkarlarımızla çatıştığında da adil kalabilmeliyiz.
Hayvan sevgisini anlatan bir yazar düşünelim. Eserlerinde merhametten, hayvan haklarından ve doğaya saygıdan söz ediyor. Ancak bir lokantada yediği yemeğin tabağını masada bırakıp gidiyor. Oysa o tabağı toplayacak, emeğiyle geçimini sağlayan başka bir insan var. Hayvana gösterdiğimiz duyarlılığı, bir başka insanın emeğine saygı gösterirken de sürdürebilmeliyiz. Çünkü merhamet ve saygı seçici olmamalıdır.
Bir insanın haksızlığa uğradığını gördüğümüz hâlde çıkarlarımız zarar görmesin diye arkamızı dönmek ya da eleştirilmemek uğruna kalemimizi susturmak da benzer bir çelişkidir. Her düşünceyi savunmak zorunda değiliz; ancak haksızlığı görmezden gelmekle tarafsız kalmayı birbirine karıştırmamalıyız.
İnsanın gerçek duruşu büyük sözlerde değil, gündelik davranışlarında gizlidir. Başkasının hakkını gözetmek, farklı düşüncedeki bir insanı küçümsemeden dinlemek, gücümüz varken üstünlük kurmak yerine empati göstermek… Bunlar insan olmanın gerçek ölçüleridir.
İdeolojimizi ve inandığımız değerleri savunabiliriz. Ancak bunu yaparken karşımızdakinin insan olduğunu unutmamalıyız. Gerçek olgunluk, herkesin bizim gibi düşünmesini beklemek değil, farklılıklarla birlikte yaşayabilmektir.
Sanat ve edebiyat dünyasında görünür olmak, eser yayımlamak, alkışlanmak ve unvan sahibi olmak elbette değerlidir. Fakat yazdıklarımızla yaşadıklarımız arasında bir uçurum varsa, kalemimizin topluma tuttuğu ayna önce kendimize dönmelidir.
Belki de kendimize sormamız gereken asıl soru şudur: Biz insanlara ne anlatıyoruz ve anlattıklarımızın ne kadarını hayatımıza yansıtabiliyoruz?
Çünkü kalemin değeri yalnızca yazdıklarında değil, onu tutan elin hayata nasıl dokunduğunda saklıdır.
Payımıza düşen en büyük miras, ardımızda bıraktığımız eserlerden önce, insanlığımızla bıraktığımız izdir.
Sibel ATAPEK