İhmal, İhtimal, Suistimal
Bakmayı ihmal ettin, soldu gök.
Bir ihtimal dedin, sustu deniz.
Suistimal edilen her söz,
Gövdesinde şimdi kaybolan bir iz.
Talan olmuş düşlerde,
Kalan sadece bir düşünüş...
Çehreden silinmiş gülüş.
Yalan dolan iç içe geçmiş,
Gercek sanılan hersey
Terk etmiş, gitmiş.
Bir ihtimal daha var mı?
Yoksa her şey bir ihmal mi?
İhmalin gölgesine sokulmuş
Suistimal edilen iyi niyet, şimdi usulca
Tan vakti göğü aydınlatmaktan
Vazgeçip
Kaybolmakta.
ihmal, ihtimal, suistimal silsilesi birbirine geçmiş
Sona ermis
Yaşanan üzgün bir bekleyiş...
– Sibel Atapek
Sibel ATAPEK
Hakan
