Babalık Bir Sıfat Değil, Bir İz Bırakabilmektir
Babalar Günü çok yakın bir zamanda kutlandı. Ben de bu vesileyle bu konu üzerine birkaç satır yazmak istedim.
Toplumda çoğu zaman armağanlar, kutlamalar ve güzel sözlerle anılan bu özel günün, aslında çok daha derin bir anlam taşıdığına inanıyorum.
Ben, hayatın yalnızca güzel yanlarını değil, bazen can yakan gerçeklerini de yazmayı seçen bir kalemim. Yaşadığım olayları, gözlemlerimi ve insanların hayatlarına dokunan gerçek hikâyeleri satırlara taşırken; özellikle çocuklara ve hayvanlara dair yaşanan birçok olaya tanıklık ettim.
Yıllardır masal anlatıcılığı yapıyor, çocuklarla buluşuyor ve kitaplarımı imzalıyorum. Bu buluşmalarda, ayrılmış anne babaların çocuklarıyla da defalarca karşılaştım. Gözlerindeki özlem, cümlelerindeki kırgınlık ve bazen de sessizlikleri, insanın yüreğine dokunuyor. Bir yanları hep eksik kalmış gibiydi. Anlattıkları, dinleyenin içini acıtan gerçeklerdi. Elbette her ayrılık aynı değildir. Ancak anne ile baba yollarını ayırmış olsa bile, çocuk sevgiden, ilgiden ve güvenden mahrum bırakılmamalıdır. Çünkü hiçbir çocuk, büyüklerin yaşadığı sorunların yükünü taşımak zorunda değildir.
Yıllar içinde bir kez daha gördüm ki, bir çocuğu dünyaya getirmek baba olmak için yeterli değildir. Çünkü babalık yalnızca bir sıfat ya da resmî bir kimlik değildir. Babalık; emek vermektir, sorumluluk almaktır, çocuğunun hayatında güven veren bir liman olabilmektir.
Ne yazık ki bazı insanlar, çocuklarının ihtiyaçlarını karşılamak için para vermenin yeterli olduğunu düşünüyor. Oysa çocuklar yalnızca maddi imkânlarla büyümez. Bir çocuğun en çok ihtiyaç duyduğu şey; sevildiğini hissetmek, anlaşılmak ve yanında güvenebileceği bir anne ile babanın varlığını bilmektir.
Babalığı yalnızca bir unvan olarak görmeyen; çocuğunun yüreğine dokunan, onu koruyup kollayan, yalnızca maddi değil manevi anlamda da yanında olan, sevgisini davranışlarıyla gösteren ve fedakârlığı hayatının merkezine koyan tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun.
Çünkü bir çocuğun hayatına yön veren ne tek başına annedir ne de tek başına baba. Sağlıklı, mutlu, özgüvenli ve başarılı bireyler; ortak emek, sevgi, ilgi ve sorumlulukla yetişir. Anne ve babanın çocuğun gelişimindeki rolü, birbirini tamamlayan iki güçlü kanat gibidir. Birinin eksik kaldığı yerde çocuk da eksik kalır.
Çocuklar büyürken sadece yemek, kıyafet ya da oyuncak istemezler. Onlar; dinlenilmeyi, anlaşılmayı, değer görmeyi ve koşulsuz sevilmeyi isterler. Çünkü sevgiyle büyüyen çocuklar, geleceğe daha sağlam adımlarla yürür.
Mutlu olmayan insan yaralıdır. Yaralı insan ise hayatın bir yerinde hep eksik ve yetersiz hisseder. Bu nedenle çocuklarımıza bırakabileceğimiz en büyük miras; mal, mülk ya da para değil; sevgiyle büyütülmüş bir çocukluk, güven duygusu ve güçlü aile bağlarıdır.
Bugün; evladının hayatında iz bırakan, sevgisini sözleriyle değil davranışlarıyla gösteren, sorumluluklarını yerine getiren ve çocuğunun sadece bugününe değil, yarınlarına da emek veren tüm babaları saygıyla selamlıyorum.
Çünkü baba olmak kolaydır.
Ama bir çocuğun yüreğinde ömür boyu güven, sevgi ve saygıyla anılacak bir baba olabilmek; gerçek emek, gerçek fedakârlık ve gerçek sevgi ister.
Babalık, yalnızca bir sıfat değil; bir çocuğun hayatında sevgiyle bırakılmış silinmez bir izdir.
English
German
Russian
Arabic