Emeğin Gölgesinde Aidiyet ve Kurumsal Nezaket
Sanat, sadece kelimelerin kâğıt üzerindeki dansı mıdır; yoksa o dansı mümkün kılan sahneye ve o sahneyi inşa eden emeğe duyulan vefa mıdır? Bugün sanat dünyasında, üretmekten ziyade "görünür olma" telaşının getirdiği bir erozyonla karşı karşıyayız. Bu erozyonun en belirgin çatlağı ise; emek verilen yeri veya paydaşı yok sayıp, kendi değerini başkalarının reklamıyla ölçmeye çalışan "ben merkezci" duruştur.
Bir projede yer almak, bir sanat topluluğuna dahil olmak, aslında sessiz bir sözleşme imzalamaktır. Bu sözleşme, kâğıt üzerinde kalan bir metin değil; ortak bir ruhun, ortak bir emeğin ve kurumsal bir geleceğin parçası olma taahhüdüdür. Ne yazık ki, bugün sanat çevrelerinde kendi evinin çatısını onarmak yerine, komşunun vitrinine övgüler dizmeyi meziyet sayan bir anlayışla karşılaşıyoruz.
Kurumsallık, sadece bir tabela veya unvan değildir.Kurumsallık; temsil edilen değerleri içselleştirmek, o bütünün bir parçası olarak hareket ederken "biz" bilincini, kişisel hırsların ve geçici popülarite arayışlarının önünde tutmaktır. Başkalarının reklamını yaparken kendi üretimini geri plana atan, kendi ait olduğu kurumun emeğinin kıymetini gölgeleyen bir tavrın, sanatın o ince ve asil nezaketine katkı sağlaması imkânsızdır.
Bir ağaç, köklerine su taşımayı bıraktığında, ne kadar görkemli dalları olursa olsun kurumaya mahkûmdur. Gerçek sanatçı; ayakkabısının altındaki çamuru değil, gökyüzüne uzanan dallarını ve onu ayakta tutan köklerini gören kişidir. Kurumsal nezaket ve aidiyet bilinci, sanatın ruhudur; bu ruh eksik olduğunda, yazılan her kelime ne kadar edebi olursa olsun, lezzetsiz ve ruhsuz kalmaya mahkûmdur.
Emeğe saygı duymayan, karalayan ağırlığını taşıyamayanların, sanatın evrensel dilinde bir karşılık bulması zordur. Çünkü kalıcı olan geçici parıltılar değil; emeğin değerini bilmek, nezaketin izini sürmek ve ait olunan değerlere sadakatle bağlanmaktır.
English
German
Russian
Arabic