"Değiştin, eskisi gibi değilsin." Bu cümle, çoğu zaman bir tespit değil; insanı eski yerine çekmeye çalışan sessiz bir manipülasyondur. Oysa değişmek, yaşanmışlıkların insana bıraktığı en doğal izdir.
Kimi insanlar, sizi gerçekten tanımayı seçer. Kimileri ise sizi, kendilerine sağladığınız kolaylık kadar sever. Siz sınırlarınızı çizmeye, susmayı öğrenmeye ve kendinize değer vermeye başladığınızda, bunu "değişmek" diye adlandırırlar.
Oysa gerçek şudur: İnsan değişmez; fark eder, öğrenir ve olgunlaşır. Değişen, artık hak etmediği yükleri taşımamasıdır.
Bazıları bunu kabullenemez ve "Eskisi gibi değilsin." diyerek vicdanınızı sorgulatmaya çalışır. Bazıları ise çoktan vazgeçmiştir. Çünkü onların derdi sizin mutluluğunuz değil, sizi eskisi gibi yönetebilmektir.
Zaman, kimin sizi sevdiğini değil; kimin sizi kendi istediği gibi kalmanız şartıyla yanında tuttuğunu gösterir.
Sibel ATAPEK
Bu bağlamda yazdığım hikayeyi de paylaşmak istiyorum.
Gökkanat’ın Dönüşümü
Gökkanat, ormanın en çalışkan, en fedakâr kuşu olarak bilinirdi. Her sabah erkenden kalkar, diğer kuşların unuttuğu tohumları toplar, yuvaları onarır, kederli olanların yanına konup şarkılar söylerdi. Ancak Gökkanat’ın bir huyu vardı: Ne zaman bir arkadaşı "Gökkanat, bugün yine bizim için yem aramaya gidecek misin?" dese, yorgun olsa bile "Evet," derdi. Ne zaman biri "Şu şarkıyı söylememeni istiyorum," dese, şarkısı içine aksa da sustu.
Bir gün, Gökkanat ormanın derinliklerinde, daha önce hiç gitmediği bir vadide dinlenirken, bilge bir baykuşla karşılaştı. Baykuş, Gökkanat’ın kanatlarındaki tozları ve yorgun gözlerini görünce sordu:
"Neden tüylerin artık o kadar parlak değil, küçük dostum?"
Gökkanat, "Herkesi mutlu etmeye çalışıyorum," dedi. "Değişmemem lazım, herkes benim her zamanki gibi uslu ve yardımsever olduğumu söylüyor."
Bilge baykuş, ağacın dalından hafifçe eğildi:
"Peki, sen 'eski' Gökkanat olduğunda, sen mutlu muydun?"
Gökkanat cevap veremedi. Çünkü aslında özünü, sadece başkalarının ona çizdiği sınırlar içinde tuttuğu için kendi şarkısını unutmuştu.
Ertesi gün ormana döndüğünde, arkadaşları yine ondan aynı fedakârlıkları bekliyordu. Gökkanat derin bir nefes aldı. İlk defa, kendi sınırlarını çizdi. "Bugün yorgunum, kendi şarkımı söylemek istiyorum, sizin için yem aramaya gelemeyeceğim," dedi.
Ormandakiler şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. "Sen değiştikçe bizi üzüyorsun, eskisi gibi değilsin!" diye bağırdılar.
Gökkanat o an anladı; onlar onu sevmiyorlardı, sadece ona sağladıkları kolaylığı seviyorlardı. Gökkanat, üzülmek yerine gülümsedi. Kanatlarını çırptı, kendine has, kimsenin bilmediği yeni bir melodiyle gökyüzüne yükseldi. Kanatları, o gün artık başkalarının yükünü taşımadığı için her zamankinden daha parlak, daha güçlüydü.
Gökkanat değişmemişti; sadece özündeki ışığı fark etmiş ve o ışığı kapatan ağır yükleri bırakmıştı. O günden sonra ormanda herkes onu artık "Eskisi gibi değil" diye anmaya başladı.
Gökkanat ise kendi kendine fısıldadı: "Evet, eskisi gibi değilim. Artık özüme döndüm."
English
German
Russian
Arabic