Hayatın içinde bazı değerler vardır; parayla satın alınmaz, makamla elde edilmez, zorla da kazanılmaz. İnsan onları ancak davranışlarıyla gösterir. İşte bunlardan biri de vefadır.
Vefa, insanın kendisine yapılan iyiliği unutmamasıdır. Zor gününde yanında olanı hatırlamasıdır. Bir dostun uzattığı eli, bir büyüğün verdiği öğüdü, bir arkadaşın verdiği desteği yıllar geçse de gönlünde taşımasıdır. Ne yazık ki bugün vefayı giderek daha fazla unutuyoruz.
İnsanlar birbirlerinin hayatına giriyor, birlikte yollar yürüyor, birbirlerine destek oluyor; fakat işler değiştiğinde, şartlar düzeldiğinde ya da kişi istediği yere geldiğinde geçmişte yanında olanları kolayca unutabiliyor.
Oysa insanı insan yapan yalnızca bugün sahip oldukları değildir. Nereden geldiği ve kimlerin elinden tutarak bugünlere ulaştığı da önemlidir. Bazen bir insanın hayatında küçük görünen bir iyilik, yıllar sonra çok büyük bir anlam taşıyabilir. Bir öğretmenin öğrencisine söylediği güzel bir söz, bir arkadaşın verdiği cesaret, bir komşunun zor günde yaptığı yardım, bir büyüğün açtığı kapı…
Bunların hiçbirinin maddi karşılığı olmayabilir. Ama insanın hafızasında ve vicdanında mutlaka bir karşılığı vardır. Vefa biraz da insanın geçmişine saygı duymasıdır. Bugün bulunduğumuz yerde değil de dün bulunduğumuz yerde kim olduğumuzu hatırlayabilmektir. Dün bizimle aynı masada oturan, bizimle aynı sıkıntıyı paylaşan insanları bugün işlerimiz yoluna girdi diye görmezden gelmemektir.
Çünkü hayat değişkendir. Bugün güçlü olan yarın desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün yardım eden yarın yardım bekleyen konumuna gelebilir. Bugün kapısını çaldığımız insanın kapısını yarın bizim çalmamız gerekebilir. Bu yüzden vefa yalnızca geçmişe duyulan bir borç değildir; aynı zamanda geleceğe bırakılan güzel bir mirastır.
Bir insanın ardından “İyi insandı, kendisine yapılan iyiliği hiç unutmadı” denilmesi, belki de kazanılabilecek en değerli itibardır. Unutmamak gerekir ki başarı, makam, para ve şöhret insanın çevresindeki insanları değiştirebilir. Fakat karakterini değiştirmemelidir.
Dün bizim yanımızda olanları bugün hatırlamak, bugün yanımızda olanların yarın da yanımızda kalmasını sağlamak değil; insan olmanın gereğini yerine getirmektir. Belki de bugün hepimizin biraz durup kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
“Ben bugün sahip olduklarımı kimlerin desteğiyle elde ettim ve onlara ne kadar vefa gösterebildim?”
Bu sorunun cevabı, aslında kim olduğumuzu da anlatacaktır. Çünkü bazı insanlar hayatımıza sadece bir dönem eşlik eder. Ama onların bıraktığı iyiliği ömür boyu taşımak bizim elimizdedir. Vefa unutulursa iyilik de azalır, güven de…
Oysa hatırlamak, teşekkür etmek ve gerektiğinde aynı iyiliği başkasına taşımak hiç de zor değildir. Belki de dünyayı değiştirmek için büyük sözlere değil, biraz daha vefaya ihtiyacımız vardır.
Çünkü insan, kendisine yapılan iyiliği unutmadığı sürece gerçekten insandır.
English
German
Russian
Arabic